Hiç durup düşündün mü? Zaman dediğimiz şey gerçekten var mı? Yoksa sadece gözlerimizin kandığı bir yanılsamadan mı ibaret? Bugün geçmişin dünde kaldığını sanıyoruz, geleceğin gelmediğini... Ama ya hepsi aynı anda oluyorsa? Ya yaşadığın bu an, aslında sonsuz bir nehrin sadece yüzeye çıkan bir damlasıysa?

Zaman... En yakınımızda, en içimizde ve en kavranamaz olan. Her şeyin içinde ama hiçbir şeyin kendisi olmayan. İbn Arabi’ye göre zaman bir çizgi değildir. Başlangıcı ve sonu olan bir kronoloji değil, hakikatin farklı perdelerde açılışıdır. O, zamanı bir aynaya benzetir. Baktığında kendini zannettiğin şey, aslında Hakikatin gölgesidir. Her an yeni bir yaratılışla tazelenir zaman. Bu yüzden hiçbir an bir diğerine benzemez. Her “an” yepyeni bir doğumdur.

Ve ölüm... Ah, ölüm… Ne kadar uzak, ne kadar korkutucu gelir insana. Ama İbn Arabi’nin dilinde ölüm, bir bitiş değil. Bir çöküş değil. Aksine, zamanın dışına yapılan bir doğuştur. Zamanın bağlayıcılığından kurtulmak, fanilikten ebediyete geçmek... Bir kapının aralanması gibi. Gölgelerin ardındaki ışığa yürümek gibi. Ölüm, kendinle ilk kez gerçekten karşılaşacağın o sonsuz şimdiye adım atmaktır.

Bugün bu podcast’te birlikte yapacağımız şey, zamanı doğrusal algılayan zihinlerimizi eğmek… Sonsuzluk çizgisinde kaybolmak… Anın içinde varlıkla yüzleşmek… Belki de bir ölüme daha doğmadan önce, zamanın içindeki kendimizi yeniden tanımaya başlamak.

Hazırsan, İbn Arabi’nin rehberliğinde zamanı çözmeye, ölümü anlamaya ve an denen sırrın kapısından geçmeye başlayalım.

*

Zaman, bize ait değil. Biz onun içinde doğduk, onunla büyüdük, onunla yaşlandık. Ama hiçbir zaman onun hakikatini tam olarak kavrayamadık. Çünkü biz zamanı saatlerle ölçmeye çalıştık. Takvimlerle anlamaya çalıştık. Oysa zaman, ne duvardaki bir akrep-yelkovan, ne de sayfalarını çevirdiğimiz bir ajanda. Zaman, varoluşun ritmi. Ama bu ritim, duyulan değil… sezilen bir müziktir.

İbn Arabi der ki: “Zaman yoktur, yalnızca an vardır.”

Bu söz, duyan her zihni sarsar. Çünkü biz geçmişi hatırlarız, geleceği hayal ederiz. Ve o iki uç arasında kendimizi sıkıştırırız. Ama İbn Arabi, o geçmişin de geleceğin de “şimdi”de eridiğini söyler. Zaman; bir ip gibi uzayıp giden değil, bir damla gibi tek ve bütün olan bir hakikattir. Ve o damla, işte şu anda senin içinde titreyen bilinçtir.

Sen şimdi bu sözleri dinlerken, içinde bir şey kıpırdıyor değil mi? Anlam veremediğin bir çekiliş, bir özlem… İşte o, anın seni çağırmasıdır. Çünkü “an” sadece zamanın birimi değildir. An, Allah’ın her şeye “ol” dediği ve yeniden yarattığı andır. Yani her an, yepyeni bir yaratılışın sahnesidir.

Geçmişin tortuları da geleceğin hayalleri de sadece zihnindedir. Hakikat, yalnızca şimdidedir. Çünkü Allah, sadece “şimdi”dedir. Onun sonsuz tecellisi, sadece bu anın kalbinde görünür. Ne dün, ne yarın… Sadece şimdi.