##Bu gün birlikte Zamanın Ötesinde Varlık: İbn Arabi'nin Varlık Anlayışının Derinlikleri isimli makaleyi dinlemiş / okumuş olacağız.

İnsanoğlu varlığını sormaya başladığı andan itibaren kendi gölgesiyle konuşur.

Bazen bir yıldızın titrek ışıltısında, bazen aynaya düşen yansımasında, bazen de bir çocuğun ilk "ben kimim?" sorusunda yankılanır bu kadim arayış:

Varlık nedir?

Ve ben bu varlıkta kimim?

Ne zaman ki insan, sadece yaşamakla yetinmeyip, "niçin?" demeye başladı; işte o zaman kalbinin kıyısında bir esrar beliriverdi:

Zaman, mekân ve suretlerin ötesinde bir "Hakikat" olmalıydı.

Bir varlık ki zamandan münezzeh, mekândan bağımsız, benlikten azade…

İşte o vakit İbn Arabi çıktı sahneye.

Ve dedi ki:

"Gördüğün her şey O’dur; gören, görülen ve gösteren de O’dur."

Endülüs’ün ışıkla yıkanmış sokaklarında doğan bu büyük bilge,

kelimelerle anlatılması zor bir sırrı fısıldadı asırlara:

Varlık birdir.

Ve bu birliğin içinde nice çokluklar yalnızca gölgeden ibarettir.

Sen ve ben, dünya ve gökler, melekler ve şeytanlar, bütün âlemler;

bir tecelli, bir zuhur, bir yansıma, bir hikâyedir sadece…

İbn Arabi’ye göre gerçek olan sadece Vücûd’dur — yani varlığın kendisidir — ve bu da yalnızca Allah’a aittir.

Bunun dışında gördüğün her şey, varlığa sahipmiş gibi görünen ama aslında yokluk kokan bir hayalden ibarettir.

Tıpkı ay ışığının kendi nurundan değil, güneşten alması gibi,

bizim de varlığımız, hakiki bir varlık değil; El-Hak’tan ödünç alınmış bir zuhurdur.

İşte bu yüzden İbn Arabi, varlığın hakikatini anlamak için gözlerini değil,

kalbini eğitir insana.

Zira bakış, çokluk görür;

ama kalp… kalp, birliği sezebilir.

Bu bölümde,

onun Vahdetü’l-Vücûd öğretisine,

mecazî ve hakikî varlık ayrımına,

gölge varlıkların sırrına,

Allah’ın zaman dışı ve mutlak Varlığı’na,

ve İnsan-ı Kâmil’in bu bütün içindeki yerine doğru,

derin ve sarsıcı bir yolculuğa çıkacağız.

Belki bu bölümün sonunda,

"Ben kimim?" sorusu yerini şu duaya bırakır:

“Sen’den başka hiçbir şey yokmuş, ben bile…”

İbn Arabi’ye göre, “varlık”, mutlak ve tekil bir hakikattir.

Bu hakikat öylesine aşkındır ki, hiçbir suret onu tam olarak kuşatamaz;

öylesine içkindir ki, hiçbir varlık ondan mahrum kalamaz.