Kalbinin en sessiz yerinde bekleyen bir dileğin var. Kimseye söyleyemediğin bir ihtiyaç. Kapanmayan bir yara için şifa beklentisi. Yolların tıkandığı yerde açılacak bir yön arzusu. Bazen insan bu isteğin kendi arzusu mu yoksa Allah tarafından kalbe bırakılmış bir çağrı mı olduğunu ayırt edemez. Abdulkadir Geylani Hazretleri buyurur ki kul bazen ister ve sanır ki bu istek ona aittir. Hâlbuki o istek rahmet kapısından kalbe indirilmiş bir davettir. Yani bazen sen istiyorum dersin ama aslında çağrılıyorsun. Sen kapıyı çalıyorum dersin ama kapı sana doğru açılıyordur. İşte Ol diyen dua budur. İnsanın zorla kurduğu cümle değildir. İçine konan ilahi izin gibi titreşen bir sezgidir. O sezgi der ki korkma. Bu arzu sana boşuna verilmedi. Bu ateş boşuna yakılmadı. Bu acı sebepsiz yere uzun sürmedi.

Kalbini sahibine teslim et

Abdulkadir Geylani Hazretleri kalbi sıkışmış kula şöyle seslenir. Sabret ve bekle deme bana, çünkü ben zaten beklemenin içindeyim. Yeter ki kalbini sahibine teslim et. Veren de O dur. Verdiren de O dur. Verilmeyeni tutan da O dur. Bu teslim oluş şöyle anlaşılır. Dünya daralttı sanırsın. Aslında darlık dünyadan gelmez. Sıkışan yer nefstir. Açılacak olan ise nefsini bırakan kalptir. Bu yüzden gerçek dua yalnız dilin söylediği söz değildir. Gerçek dua, benliğin diz çökmesidir. Benlik diz çöktüğü anda Ol denmiş olur. Çünkü artık direnmezsin. Hesap yapmazsın. Ben nasıl başaracağım diye kasılmazsın. Şunu kabul edersin. Ben bu imtihanın sahibi değilim. Ben bu hayatın sahibi değilim. Ben misafirim. Misafir ise ev sahibine güvenir.

İnsanın arzusu büyüdükçe korkusu da büyür. Çünkü kaybetme ihtimali insanı titretir. Bu titreme bazen Allah a güvenini gölgeler. Kalbin fısıldar. Ya olmazsa. Bu iki kelime, dua eden gönlü kurutan bir dumandır. Abdulkadir Geylani Hazretleri buyurur. Sen verene güven. Verilene değil. Sen kapıya tutun. Kapının ardındaki payeye değil. Gözün nimete dönmesin. Nîmetin sahibine dönsün. Çünkü nimete yaslanan umut kırılır. Nîmetin sahibine yaslanan ümit yıkılmaz. Burada çok ince bir sır var. Duaların cevapsız kalmaz. Fakat bazen dua ettiğin şeyi öyle dar bir kalıba kilitlersin ki cevabı fark edemezsin. Şöyle dersin. Bana şu olsun. Duyuyor musun. Şu olsun. Oysa Rabbin sana şöyle hitap ediyor. Seni bundan daha büyüğüne hazırlıyorum. Sen küçük bir pencere istiyorsun. O ise sana ufuk açıyor. Sen tek bir anlık rahatlama istiyorsun. O ise içinde bütün ömür taşıyacağın teslimiyet tohumu ekiyor. Bu yüzden bazı gecikmeler gecikme değildir. Hazırlıktır.