Fırtına dışarıda değil, çoğu zaman içeridedir. Zihnin göğünde kara bulutlar toplanır; aynı cümleyi bin kez tekrar eden bir rüzgâr eser, kalbinin denizi kabarır. Geylani mektebinde fırtınaya “dur” demek, gökyüzüne hükmetmek değil; kıbleni düzeltmektir. Yani yönünü korkudan güvene, aceleden sabra, gururdan tevazua çevirmektir.

Eşik adabı şudur: önce sus, sonra ikrar et, sonra bırak. Sus ki rüzgârın sesi azalınca kalbinin asıl sesini duyasın. İkrar et ki “Yalnız kaldım sanıyorum ama yalnız değilim” diye gerçeği hatırlayasın. Bırak ki yük, yük olmaktan çıksın. “La havle ve la kuvvete illa billah” nefesi, içteki fırtınanın hızını kesen en sahici fısıltıdır. Seherde, bir elini kalbine koyup “Ya Selâm” de; çünkü selâmet, harbin sustuğu yerdir. “Ya Halîm” de; çünkü yumuşaklık, sert rüzgârı kırmadan yoluna çevirir. “Ya Kayyûm” de; çünkü ayakta tutan odur. “Ya Latîf” de; çünkü incelik, en sert düğümü çözer. “Ya Hâfız” de; çünkü muhafaza, iç direği korur. Sayı tutma; kalbin ısıncaya kadar sürdür, sonra davranışın duaya benzesin: sesin yumuşasın, cümlen kısalsın, bakışın merhamete dönsün. O zaman göreceksin; rüzgâr hâlâ esiyor, ama yıkmıyor.

Esmâların diliyle duâ

Şimdi sözümüz duaya dönsün; içerideki fırtınaya edeple “dur” diyen bir yakarışla:

Ey Selâm, savaş alanına dönmüş zihnimi barışa çıkar. Düşüncelerimin birbirine çarpan dalgalarını dindir. İçimde bağıran sesleri kıs; sükûnetin ipini avucuma ver. Benimle birlikte nefes al; nefesim her gelişte ferahlık, her gidişte yük boşalsın.

Ey Halîm, sertliğimi yumuşat. Öfkemin dibindeki korkuyu göster; korkumu şefkatinle sar. Sözlerimi ipek gibi eyle; dilimin keskin yerlerini törpüle. Kırmadan eğilmek, ezmeden susmak ve susarken uzaklaşmadan kalmak nasip et.

Ey Kayyûm, ayakta tutan Sensin. Dizlerim titrerken dizime güç, kalbim sarsılırken kalbime omurga ver. Sonucu zorlayan hevesimi al; yerini rızana razı bir sükûnete bırak. Adımlarımı sabit kıl; sabitte vakur, vakarda mütevazı eyle.

Ey Latîf, görünmez yerlerde ince yollar aç. Gergin bağlarımı çözen o zarif dokunuşu içimde hissettir. Küçük işaretler gönder; bir kuşun kanadı, bir yaprağın sesi, bir dostun duası… Bunları yalnız teselli sanmayayım; Senin kelamınla konuşan muştular olduğunu anlayayım.

Ey Hâfız, muhafazanı iç direğime ger. Korkunun kurduğu tuzakları boz. Vesvesenin kapısından içeri sızmaya çalışan karanlığa kapıyı kapat. Kalbimin eşiğinde Senin ismin dursun; adı geçen her defasında içeridekiler güvene kavuşsun.

Ey Rahmân, içimdeki dalgayı kıyıya indir. Yorgun omuzlarıma serin bir gölge ver. Ben “olmuyor” dediğim anlarda bile, görünmeyen yerlerden yardımını getir. Yardımın önce kalbimi barıştırsın; barışan kalp dışarıdaki fırtınayı seyretmeyi öğrensin.