Bu gecenin menzili (durağı)

Ay bu gece yirmi sekiz menzilin on altıncı durağındadır: Zebânâ, yani iki kıskaç, iki arada kalmak. Gökteki yeri Mîzân (Terazi) burcunun başında, iki kefe arasındaki denge noktasıdır. Erzurumlu İbrahim Hakkı Hz. Menâzil i Kamer (Ay) manzumesinde Ay'ın her gece bir yıldızla buluştuğunu, her menzilin bir kapı olduğunu bildirir: "Yirmi sekiz menzil ki, anların her biri / Bir işâret i Hakk'tır, açılan bir kapıdır." Zebânâ'nın sırrı şudur: iki yön arasında tutulmak, ne ileri ne geri gidebilmek; kıskaçların arasında sıkışmış bir an.

Bugün sen de öylesin. Şems (Güneş) senin yıldızın, ışık senin tabiatın; ama Zühal (Satürn) bugünün gezegeni, karanlık ve ağırlık getiren. İki zıt güç seni kavramış: biri "parla" diyor, biri "dur" diyor. Bu bir ceza değil, cilâdır; altının ocakta erimesi gibi. İçinde hangi ses daha yüksek, bugün ona bak: ileri atılmak mı, yoksa geri çekilmek mi? İkisinin arasında kalmak, bazen en derin öğretmendir.

Muhyiddin İbn Arabî Hz. buyurur: "Kâinat bir harftir; okumasını bilen, bütün kitabı okur." Bugünün harfi Zebânâ'dır; onu oku, içinde ne yazıyor: belki de "dur" yazıyor, belki de "sabret" yazıyor. İki kıskaç arasında kalan ışık, ya söner ya da daha saf hâle gelir. Senin seçimin değil, teslimiyetin bu farkı yaratır.

Esed'in tabiatı: altın ocakta erir mi, yoksa parlar mı?

Senin unsurun nâr (ateş), tabiatın hâr (sıcak) ve yâbis (kuru), hâlin sâbite (yerinde duran), madenin altın, yıldızın Şems (Güneş). İbrahim Hakkı Hz. buyurur: "Esed burcunun sâhibi Şems'tir; tabiatı ateştir, harareti fazladır, yabuseti ziyâdedir." Bu demektir ki: sen doğuştan ışıksın, ama o ışık yakıcıdır; sıcaklığın besler de, yakar da. Altın senin madenin; altın eğilmez, paslanmaz, ama ocakta bile erirse şeklini değiştirir. Bugün sen o ocaktasın.

Işığın taşıyıcısısın, ama ışık taşımak kolay iş değildir. Şems (Güneş) her sabah doğar, ama hiç şikâyet etmez; sen ise bir gün doğmadın mı, bütün âlem fark eder. Çünkü senin ışığın gösterişlidir, sessiz değil; nuru olur, dumanı da. İbrahim Hakkı Hz.'nin bir sözü var kadim kaynaklarda: "Ateşin nuru olur, dumanı da. Nur edeple, duman acele ile çıkar." Bugün hangisini verdiğine bak: edeple mi parlıyorsun, yoksa acelenle mi yakıyorsun?

Sâbite burçlardan olman, yerinde durmak demektir; ama duran su ile duran kalp aynı şey değildir. Su durursa çürür, kalp durursa derinleşir. Senin durman, ağaç gibi durmaktır: kökler büyür, dallar uzar, ama yer değişmez. Bugün Zühal (Satürn) seni durmaya zorluyor; sen ise durmayı bilmiyorsun, çünkü ışık hep hareket eder. Ama unutma: Şems (Güneş) de göğün bir noktasında sabittir, dönen gezegenlerdir.

Senin içindeki çelişki şudur: hem merkez olmak istersin, hem de herkesi etkilemek; hem sabit durmak istersin, hem de değişim yaratmak. İkisi aynı anda olmaz, ama sen ikisini de istersin. Bu yüzden bugün iki kıskaç arasındasın: bir yanın "ben merkezim, herkes bana dönsün" diyor, bir yanın "ben herkesi ısıtmalıyım, yoksa ne işe yararım" diyor. İkisi de doğru, ama ikisi de kibir olabilir. Farkına varmak, kibirden çıkmanın ilk adımıdır.

Yûnus Emre Hz. buyurur: "Bir ben vardır bende, benden içeri." Senin içindeki ben çok güçlüdür; o kadar güçlü ki, bazen Hakk'ın sesini bile bastırır. Altın saf olur, ama eritilmezse pası da sıyrılmaz. Bugün eritilme günündür; ağır, acı, ama gerekli. Zühal (Satürn) sana öğretiyor: ışık vermek yetmez, ışığın kaynağını bilmek gerek. Şems (Güneş) de kendi ışığını yaratmaz; Hakk'ın tecellîsidir, mazharıdır. Sen de öyle. Bunu bugün fark edersen, ışığın başka parlar: kibir değil, şükür ile.

Senin gölgen şudur: büyüklük ile büyüklenmek arasındaki çizgiyi göremezsin. Büyüklük Hakk'tandır, sen ona mazhar olursun; büyüklenmek nefsindendir, sen onu sahiplenirsin. Altın değerlidir, ama değerini altın bilmez, onu bilen bilir. Bugün sen altınsın, ama hangi elde olduğunu bil: Hakk'ın mı, nefsinin mi?