Bu gecenin menzili (durağı)

Ay bu gece yirmi sekiz menzilin on altıncı durağındadır: Zebânâ. İki kıskaç demektir bu söz; iki arada kalmak, iki baskının ortasında durmak. İbrahim Hakkı Hz. Kamer (Ay)'in (Ay'ın) her gece başka bir yıldızın karşısında durduğunu, her durağın bir kapı olduğunu bildirir. Bu gece o kapı dar; iki taraftan itiliyormuş gibi hissedersin. Ama darlık bazen genişliğin kapısıdır.

Zebânâ'nın sırrı şudur: iki zıt güç seni sıkıştırdığında, üçüncü yol açılır. O yol ne sağdan ne soldan; yukarıdan gelir. Gökte Mîzân (Terazi) burcunun iki yanında duran bu yıldızlar, terazinin iki kefesi gibidir. Hangisine ağırlık verirsen denge bozulur; ikisini de bırakırsan denge kurulur. Bu gece sen terazinin kendisisin, tartılan değil.

Bu menzil iki arada kalmanın yorgunluğunu gösterir; ama aynı zamanda bekleyebilmenin kudretini de. Çünkü toprak unsurunun evladısın; acele etmek senin tabiatında yoktur. Bugün sıkışmışsan, bil ki toprağın altındaki tohum da sıkışıktır; ama o sıkışıklık çatlamayı hazırlar.

Sevr'in tabiatı: toprağın ağırlığı ve Zühre (Venüs)'nin zarafeti

Burcun Sevr (Boğa), toprak üçlüsünün ilkidir; tabiatı bârid ve yâbis (soğuk ve kuru). İbrahim Hakkı Hz. bu burcu sâbite, yani duran burçlardan sayar; baharın ortasında durursun, ne başlangıç ne sonuç. Durmak senin gücündür; ama durmak donmak değildir. Toprak duruyor gibi görünür, ama içinde binlerce hayat çalışır. Senin durgunluğun da öyle; dışarıdan sakin, içeriden işler.

Yıldızın Zühre (Venüs), madeni ak bakır. Zühre (Venüs) güzelliğin, zarafetin, bağlanmanın seyyaresidir; bu yüzden senin içinde hem toprağın katılığı hem Zühre (Venüs)'nin yumuşaklığı vardır. Bu iki unsur bazen çatışır: içinden bir şeyi bırakmak istersin ama elinden gitmez; bir şeye tutunmak istersin ama nefsin direnir. Bu çelişki senin gölgendir; ama aynı zamanda ışığın da. Çünkü ne kolay tutuşursun ne kolay sönersin.

Toprak unsuru soğuktur; kolay ısınmazsın, yabancıya mesafelisindir. Ama bir kere ısındın mı, o sıcaklık yıllarca sürer. Sadakat senin keramatindir; ama sadakat bazen inatla karışır. Bir fikre, bir kişiye, bir yola tutunursun; o yol seni götürmese bile bırakamazsın. Bugün eğer bir şeyden vazgeçmek gerekiyorsa, bunu yenilgi değil, toprağın mevsim değiştirmesi gibi gör.

Tabiatın kurudur; yâbis yani nemi az. Kuruluk sabır demektir, ama kuruluk aynı zamanda çatlak demektir. Senin nefsinde hem tohumu bekleyen sabır vardır, hem de rutubet eksikliğinden gelen sıkışma. Mâ (su) unsuru sende zayıftır; bu yüzden duygularını göstermek zordur, akıp gitmek zordur. İçinde biriken her şey katmanlaşır; sonra bir gün deprem gibi çıkar. Bugün eğer bir daralma hissediyorsan, bu rutubetsizliktendir; içine biraz mâ almak gerek: ağlamak, konuşmak, bir şeyi akıtmak.

Madeni ak bakır; bakır iletkendir, yumuşaktır, dövülünce şekil alır. Ama sen dövülmeye tahammül edemezsin; tahammül edersin ama içinde kırılırsın. Çünkü Zühre (Venüs)'nin zarafeti sende öyle bir edep yaratmıştır ki, acını bile sessizce taşırsın. Bu sessizlik bazen marifettir, bazen mahpushânedir. Bugün eğer bir acın varsa, onu yalnız Mevlâ'ya açmak ârifin edebidir; Sadreddin Konevî Hz. böyle buyurur.

Burcun hâli sâbite; mevsimin ortasında durursun. Başlangıç burcunun ateşi sende yok, son burcun dağılması da yok. Sen ortada durursun, terazinin iğnesi gibi. Ama bugün o iğne iki taraftan çekilmiş; Zebânâ menzili iki kıskaç gibi seni sıkıştırıyor. Bu sıkışmadan çıkmak için ne sağa ne sola eğilme; ortada dur, bekle. Çünkü "Kim Allah'a karşı gelmekten sakınırsa, Allah ona bir çıkış yolu açar ve onu ummadığı yerden rızıklandırır." (Talâk sûresi, 2 ve 3. âyet) Bu âyet bugün senin için inmiş gibidir.

Senin içindeki ışık şudur: sadakat, dayanıklılık, gerçeği bulmak için yılmadan kazma gücü. Gölgen şudur: inat, değişimden korkma, bırakamama. Bugün sana soru soran nefs i levvâme (kınayan nefs); o sana "Neden hâlâ tutunuyorsun?" diyor. Cevap verme; dinle.