Bu gecenin menzili (durağı)

Ay bu gece yirmi sekiz menzilin on altıncı durağındadır: Zebânâ. Zebânâ, iki kıskaç demektir; akrebin iki kolunun birbirine kavuştuğu yer. Gökte iki yıldızın arasında duran, yerde ise iki hâl arasında tutulan insandır bu gece. Müneccimler bu menzile girenin ne ileri gidebildiğini ne geri dönebildiğini söylerler; tıpkı senin bugün iki fikir arasında, iki söz arasında, iki yol arasında kalmış olman gibi.

İbrahim Hakkı Hz. Ay'ın hızlı hareketiyle on iki burcu yirmi sekiz günde dolaştığını, her gece bir yıldızla hizalandığını ve o yıldızın bir menzil sayıldığını bildirir. Gök her gece başka bir kapının önünde durur; insan da öyle. Bugün senin durduğun kapı, seçim kapısıdır; ama seçim yapmak için değil, seçim yapmadan durmayı öğrenmek için.

Zebânâ'nın sırrı, iki arada kalmaktır. Sen bu sırrı kaçış olarak değil, sığınma olarak oku. İki şey arasında duran, ikisinden de uzaktır; uzakta duran ise görebilir. Bugün senin göreceğin şey, ne sağdaki ne soldaki; ikisinin arasındaki boşlukta gizli olan şeydir.

Mîzân'ın tabiatı: dengede duran değil, dengeyi arayan

Sen hava unsurunun üçüncü çocuğusun; tabiatın sıcak ve rutubetlidir (hâr ve ratb). Hava, dört unsurun en hafifi ve en yayılganıdır; sözün de böyledir senin: hafiftir ama her yere ulaşır. Sözün senin elinden çıktığında artık senin değildir; rüzgâr gibi dolaşır, döner, kimseye sormadan başka kulağa girer. Bu yüzden sen her lafını tartar, her cümlenin başında bir an durur, sonra söylersin. Ama bu duruş huzur değildir; tereddüttür. Terazi, dengede duran değil, dengeyi arayan demektir.

Burcunun hâli munkalibedir: dönüşen, değişen, eşikte duran. Munkalib burçlar üçtür: Cevzâ (İkizler), Sünbüle (Başak) ve Mîzân (Terazi). Bunlar sabit değil, sürekli mevsimdir; ne kışa ait ne yaza. Sen de öylesin: hiçbir hâlde tam olarak duramazsın. Bir fikre yerleştiğini sanırsın, sonra başka bir ses duyar, o sesi de haklı bulursun. İki fikir arasında gidip gelirsin; bu gidiş geliş senin illetin değil, yaratılışındır. Ama yaratılış, kader değildir; imtihandır. Senin imtihanın, iki arada kalmayı kabul edip orada sükûna ermektir.

Madenin ak bakırdır. Ak bakır, gümüş gibi parlar ama altın kadar ağır değildir. Senin de öyle: görünüşün güzel, sözün hoş, hâlin zarif; ama derinliğin gizlidir. İnsanlar seni kolay tanıdıklarını sanır; oysa sen kolayca tanınan değil, kolayca sevilen birisin. Sevilmek ile tanınmak arasındaki fark, gümüş ile altın arasındaki fark kadardır. Sen bu farkı bilirsin; bu yüzden kendini herkese göstermezsin. Gösterdiğin, yalnızca parlayan yüzeydir; içindeki ağırlık, kimsenin görmediği yerdedir.

Yıldızın Zühre (Venüs)'dir (Venüs); Zühre (Venüs), güzelliğin ve uyumun yıldızıdır. Zühre (Venüs)'nin tecellîsi (görünüşü), eşyada cemâl (güzellik) ve işvedir. Senin cemâlin, dışında değil işindedir: bir odayı düzenlerken, bir söz kurarken, iki insanı barıştırırken. Ama Zühre (Venüs)'nin gölgesi de vardır: beğenilme ihtiyacı, yalnız kalmaktan korku, çirkinliğe tahammülsüzlük. Sen güzeli o kadar çok seversin ki, çirkini görmezden gelirsin; bu görmezden geliş, senin en büyük perdenidir. Çünkü çirkin de Allah'ın eseridir; hatta bazen güzelden daha derin bir işaret taşır.

Bugün sen, Zühre (Venüs)'nin tecellîsinde değil, Zühal (Satürn)'in (Satürn) gölgesinde duruyorsun. Zühal (Satürn), ağırlık ve sabır yıldızıdır; bugün sana öğreteceği şey, beğenilmenin değil, doğru olmanın kıymetidir. Zühal (Satürn)'in günü ağır ve sabırlı gündür; acele edenin değil, duranın işi görülür. Sen bugün acele etme; Zühre (Venüs)'nin hızından Zühal (Satürn)'in ağırlığına geç. Bu geçiş, seni dengeden düşürmez; tam tersine, dengeni bulmanı sağlar.