Bu gecenin menzili (durağı)

Ay bu gece yirmi sekiz menzilin on altıncı durağındadır: Zebânâ. İsmi iki kıskaç demektir; iki arada kalmak, tutulmuş olmak, hareket edemez hâle gelmek. Erzurumlu İbrahim Hakkı Hz. Ay'ın yirmi sekiz günde on iki burcu dolaştığını, her gece başka bir yıldızla hizalandığını ve bu yıldızların her birinin bir menzil sayıldığını bildirir. Gök her gece başka bir kapının önünde durur; insan da öyle.

Bugün sen kendi burcunun yıldızı olan Zühal (Satürn) ile yönetiliyorsun ve Ay senin için Zebânâ menziline girmiş. İki kıskaç arasında tutulmak, senin için yabancı bir durum değildir; sen zaten çoğu zaman iki şey arasında kalırsın: sorumluluk ile özgürlük arasında, beklenti ile gerçeklik arasında, verdiğin söz ile kalbinin istediği arasında. Ama bu gece bu tutuluş başka bir anlam taşıyor. Zebânâ yalnızca sıkıştırmakla kalmaz; seni durdurup kendine baktırır. İki kıskaç arasında kalan adam ne ileri gidebilir ne geri; o zaman ne yapar? İçine bakar.

Bugün sen dışarıda değil, içeride bir yol arıyorsun. Zebânâ'nın sırrı şudur: dışarıdaki her çıkış kapandığında, içerideki kapı açılır. "Kim Allah'a karşı gelmekten sakınırsa, Allah ona bir çıkış yolu açar ve onu ummadığı yerden rızıklandırır" (Talâk sûresi, 2 ve 3. âyet). Ummadığın yer, senin henüz bakmadığın yerdir; o yer kalbindir.

Cedy'nin tabiatı: soğuk, kuru ve munkalibe

Senin burcun Cedy (Oğlak), anâsır ı erbaa içinde toprak unsurunun soğuk ve kuru hâlidir. Mârifetnâme burcunu munkalibe sayar: mevsimi değiştiren burçlardansın. Kış ile bahar arasında dönüşü başlatan sensin; ama dönüşüm sende hep ağır, hep geç ve hep ciddi olur. Çünkü toprak acele etmez; toprak biriktirir, bekler, zamanı gelince verir. Senin tabiatında soğukluk vardır; bu soğukluk dışarıdan görüldüğünde mesafe, ilgisizlik, hatta merhametsizlik gibi görünür. Ama gerçekte bu soğukluk bir koruma kalkanıdır; sen kalbin kolayca yaralanmasın diye onu donmuş bir toprak tabakasıyla örtmüşsün.

Kuruluğun ise başka bir anlamı vardır. Kuru unsur, fazlalığı kabul etmez; sen sözde, davranışta, ilişkide, hatta duyguda bile fazlalığa tahammül edemezsin. Boş konuşmayı sevmezsin; boş vaadi hiç sevmezsin. Birisi sana "çok severim" dediğinde inanmazsın; ama o kişi sabah sana sessizce çay getirdiğinde anlarsın. Senin dilin somuttur; sen mânâyı fiilde okursun, sözde değil. Bu yüzden insanlar seni soğuk bulur; oysa sen yalnızca yalansız bir dünya arıyorsun.

Munkalibe olmak ise şu demektir: sen dönüşümün başlatıcısısın ama kendisi değil. Kışı bitirip baharı getirirsin; ama sen ne tam kışsın ne tam bahar. Hep bir aradaki yerdesin; başlamak sende kolay, sürdürmek zor. Bir işe, bir ilişkiye, bir söze başladığında çok kararlısın; sonra bir süre geçer, yük ağırlaşır ve sen susmaya başlarsın. Sustukça yalnızlaşırsın; yalnızlaştıkça soğursun; soğudukça etrafındakiler uzaklaşır. Sonra bir sabah uyanırsın ve şunu fark edersin: başladığın hiçbir şeyi bitirmemişsin; hepsi yarıda kalmış, hepsi senin ensende yük olmuş.

Bugün Zebânâ menzilinde bu yükün farkına varıyorsun. İki kıskaç arasında kalmak, senin için şu anlama geliyor: bir yandan taşıdığın sorumluluklar var, öbür yandan taşıyamadığın ağırlıklar. Hangisini bırakacaksın? Hangisini taşımaya devam edeceksin? Cüneyd Bağdâdî Hz. buyurur: "Ârif, zamanın oğludur; ne dünde ne yarında, yalnız şimdidedir." Sen şimdi neyi taşıyorsun? Bugün buna bak.

Senin burçun Zühal (Satürn) tarafından yönetilir. Zühal (Satürn), yedi seyyarenin en ağırıdır; en yavaş hareket eder, en geç sonuç verir. Senin karakterinde de aynı ağırlık vardır: sen sabırlısın ama bu sabır bazen katılaşır, merhametsizliğe döner. Sen beklersin ama beklerken donarsın. Bir söz duyarsın, kalbine dokunur; ama hemen karşılık vermezsin, "sonra söylerim" dersin. Sonra hiç gelmez; çünkü donmuş toprak söz veremez. Zühal (Satürn)'in madeni kurşundur; kurşun ağır, koyu renk, eğilmez. Senin karakterinde de bu eğilmezlik vardır; ama dikkat et: eğilmeyen dal kırılır, eğilen dal hayatta kalır.

Bugün sen kendi katılığınla yüzleşiyorsun. Zebânâ sana şunu soruyor: senin katılığin mi seni koruyor, yoksa seni mahvediyor mu? Sen dışarıya karşı güçlü görünmek için içini taşlaştırdın; ama şimdi o taş seni içten yaralıyor. Ahmed Yesevî Hz. buyurur: "Her zerre O'nu zikreder; sen de zerresin, zikret." Zerre nasıl zikredebilir? Yumuşayarak. Taş zikredemez; toprak zikreder. Bugün taştan toprağa dönüş zamanıdır.